WWR


Wczesne wspomaganie rozwoju

W lutym 2016r. w naszym przedszkolu powstał Zespół Wczesnego Wspomagania Rozwoju.

W zespole pracują logopeda, nauczyciel wczesnego wspomagania rozwoju, oligofrenopedagog, surdopedagog, terapeuta Integracji Sensorycznej.

Zespół Wczesnego Wspomagania Rozwoju ma na celu:

pobudzanie ruchowego, poznawczego, emocjonalnego i społecznego rozwoju dziecka, od chwili wykrycia u niego niepełnosprawności do czasu podjęcia nauki w szkole.

Wczesnym wspomaganiem powinny być objęte dzieci ze wszystkimi problemami rozwojowymi, a w szczególności:
a) z uszkodzonym wzrokiem;

b) z uszkodzonym słuchem;
c) z niepełnosprawnością ruchowa;
d) z niepełnosprawnością umysłową;
e) z autyzmem;
f) z zaburzeniami zachowania;
g) wychowujące się w niekorzystnych warunkach środowiskowych;
h) z wolniejszym i nieharmonijnym rozwojem.

Dla każdego dziecka opracowywany jest Indywidualny Program Wczesnego Wspomagania zawierający ćwiczenia usprawniające funkcje poznawcze: percepcję (wzrokową, słuchową), koordynację wzrokowo-ruchową, rozwój emocjonalny oraz umiejętności społeczne, motorykę małą i dużą.

Podczas zajęć zwraca się uwagę na kształtowanie poczucia tożsamości
i podmiotowości, a także poczucia sprawczości.

Metody pracy:

  • Integracja Bilateralna®

Program Bilateralnej Integracji stworzony przez Sheila Dobie jest to indywidualny program ćwiczeń, który zachęca mózg do bardziej efektywnego i szybszego przetwarzania bodźców, ponieważ ruch jest podstawą wszystkich procesów uczenia się.  Dzieci uczą się poznawać nie tylko prawidłowe wzorce ruchowe, ale również odnajdywać położenie swojego ciała w przestrzeni i poznawać schemat swojego ciała

Co nam daje bilateralna integracja:

  • Świadomość swojego ciała / gdzie się zaczynam, a gdzie kończę/ i schemat ciała, orientację w przestrzeni
  • Poprawia równowagę i kontrolę postawy
  • Wpływa na współpracę między półkulami
  • Poprawia współpracę części ciała w płaszczyznach góra/dół, lewo/prawo, przód / tył
  • Poprawia się pamięć sekwencyjna i planowanie ruchu (motoryki dużej, małej i oralnej)
  • Automatyzację ruchów
  • Wielozadaniowość jest znacznie łatwiejsza
  • Terapia Ręki

Ponieważ nieprawidłowy rozwój motoryczny najczęściej wpływa negatywnie również na rozwój ręki, terapia w tym zakresie opiera się w głównej mierze na usprawnianiu małej motoryki, czyli precyzyjnych ruchów rąk, dłoni i palców. Ćwiczenia dobierane są przez terapeutę indywidualnie do potrzeb dziecka. Terapię zawsze poprzedza diagnoza, skoncentrowana na rozpoznaniu stopnia trudności u dziecka. Terapię ręki można prowadzić indywidualnie lub połączyć z terapią integracji sensorycznej.

Ćwiczenia na początku skupiają się na obręczy barkowej i kończynach górnych. Celem późniejszej terapii jest rozwijanie motoryki małej, czyli zdolności manualnych dziecka, oraz poprawa ruchów precyzyjnych. Terapia w podejściu całościowym obejmuje ruchomość łopatek i stawów kończyn górnych oraz normalizację napięcia mięśniowego. W zależności od występujących zaburzeń praca opiera się na wzmacnianiu siły mięśniowej kończyn górnych, stymulacji czucia powierzchniowego lub głębokiego, doskonaleniu zdolności chwytu, doskonaleniu kontroli wzrokowo-ruchowej oraz skoordynowaniu pracy oburącz. Najwyższym stopniem umiejętności motorycznych jakie ręka osiąga jest grafomotoryka- sprawność manualna ręki podczas czynności związanych z pisaniem, rysowaniem.

Terapia ręki to nie tylko ćwiczenia dłoni i palców, ale przede wszystkim ćwiczenia całego ciała.

Jakich efektów można się spodziewać?

Terapia ręki nastawiona jest na stopniowe usprawnianie funkcji ręki. W zależności od zgłaszanych trudności sukces może dotyczyć:

  • sprawności samoobsługowych („czyste jedzenie”, samodzielne ubieranie się, sprawne korzystanie z toalety, przygotowywanie posiłków, szycie, etc.),
  • sprawności społecznych (dostosowana siła chwytu podczas witania się, korzystanie z komunikatorów wymagających pracy rąk, skoordynowana gestykulacja, w przyszłości sprawne wykorzystanie rąk podczas pracy),
  • sprawności zabawowych (rysowanie, układanie puzzli, budowanie konstrukcji, zabawy manipulacyjne),
  • sprawności szkolnych (poprawa w zakresie jakości pisma, tempa pisania, wzrost estetyki prac plastycznych, technicznych, rysunków figur geometrycznych, efektywne posługiwanie się narzędziami szkolnymi: długopis, linijka, cyrkiel, etc.).
  • Metoda Dobrego Startu M.Bogdanowicz;

Założeniem MDS jest jednoczesne rozwijanie funkcji językowych, funkcji spostrzeżeniowych i motorycznych oraz współdziałania między tymi funkcjami. Istotną rolę w Metodzie Dobrego Startu pełnią trzy elementy: wzrokowy (znak graficzny), słuchowy (piosenka) i motoryczny (odtwarzanie znaków graficznych zgodnie z rytmem piosenki). Ćwiczenia zawarte w metodzie usprawniają jednocześnie analizatory: wzrokowy, słuchowy i kinestetyczno – ruchowy, kształtują lateralizację i orientację w schemacie własnego ciała i przestrzeni, oddziaływują na procesy emocjonalne i zachowania społeczne oraz twórczą aktywność.

  • Metoda Ruchu Rozwijającego W.Sherborne

Nazwa metody „Ruch Rozwijający” wyraża główną ideę, tj. posługiwanie się ruchem jako narzędziem wspomagania rozwoju psychoruchowego dziecka i terapii zaburzeń tego rozwoju. System ćwiczeń w tej metodzie wywodzi się z naturalnych potrzeb dziecka, zaspokajanych w kontakcie z dorosłymi, tj. z tzw. baraszkowania.

Podstawowe założenia tej metody to rozwijanie ruchem trzech aspektów:

  1. Świadomości własnego ciała i usprawniania ruchowego.
  2. Świadomości przestrzeni i działania w niej.
  3. Dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywania z nimi bliskiego kontaktu.

Korzyści płynące ze stosowania metody:

  • Daje pozytywne odczucie w kontakcie z innym człowiekiem.
  • Wyzwala swobodę zachowań i naturalność.
  • Daje okazję do rozładowania energii.
  • Jest próbą pokonania własnych zahamowań wynikających z uprzednich doświadczeń.
  • Daje radość.
  • Wyzwala zaangażowanie.
  • Daje możliwość zaspokojenia własnych potrzeb.
  • Daje pewność siebie.
  • Daje możliwość poczucia się w innej roli niż na co dzień.
  • Zbliża do siebie uczestników zajęć.
  • Daje radość z działania w grupie.
  • Przyjemność dawania innym radości.
  • Daje okazję do wspomnień, przypomnienia sobie zdarzeń z dzieciństwa.
  • Daje okazję do bliskiego kontaktu fizycznego bez uruchamiania sfery seksualnej.
  • Daje poczucie partnerstwa.
  • Możliwość odczuwania przyjemnych doznań płynących z własnego ciała.
  • Nie jest ograniczona wiekiem uczestników.
  • metoda P.Dennisona;

To uniwersalna metoda pozwalająca lepiej:
pokonywać stresy i napięcia wynikające z trudności życia codziennego,
komunikować się z innymi ludźmi, uczyć się i zdawać egzaminy,
przezwyciężać trudności związane z dysleksją, dysgrafią i dysortografią,
zrozumieć procesy neurofizjologiczne i ich rolę w procesie uczenia się.

  • Logorytmika

Najprościej mówiąc, logorytmika to metoda wspomagająca zajęcia logopedyczne, polegająca na połączeniu właśnie terapii logopedycznej z rytmiką. Dzięki temu połączeniu oddziałuje na sferę słuchową, ruchową i słuchowo-ruchową pacjenta. W logorytmice stosuje się elementy gimnastyczne przy muzyce. Na bazie takich ćwiczeń muzyczno-ruchowych wykonuje się ćwiczenia słowno-ruchowe, w których wiodący jest rytm.
Głównym celem zajęć logorytmicznych jest korygowanie wad mowy i zaburzeń słuchu, a przy tym uwrażliwienie na cechy wspólne muzyki i mowy takie, jak: rytm, melodia, tempo, dynamika i barwa dźwięku.

Jakie korzyści płyną z zajęć logorytmicznych? Jest ich sporo, m.in.:

- rozwijanie umiejętności sprawnego wykonywania makro- i mikroruchów,
- lepsze orientowanie się w schemacie własnego ciała i w przestrzeni,
- poprawa koncentracji uwagi,
- stymulowanie myślenia i mowy.

  • metoda symultaniczno-sekwencyjna J.Cieszyńskiej;

Symultaniczno-Sekwencyjna Nauka Czytania prof. Jagody Cieszyńskiej oparta jest na najnowszych badaniach neuropsychologicznych i długoletnich doświadczeniach terapeutycznych i logopedycznych autorki. Metoda polega na nauce globalnego czytania sylab - głoski wprowadzane są tu w sylabach, a nie w izolacji. Zawsze nadawane jest im znaczenie, które ułatwia dziecku proces zapamiętania materiału i przyspiesza naukę czytania (np. obrazek dziewczynki machającej ręką i mówiącej „pa, pa”). Bardzo istotne znaczenie ma fakt, że praca tą metodą przybiera formę zabawy, w której maksymalnie wykorzystywana jest cała aktywność dziecka. Taka wszechstronna stymulacja sprzyja ogólnemu rozwojowi języka i pozwala na szybkie opanowanie czytania ze zrozumieniem.

W swojej metodzie prof. Cieszyńska wykorzystuje m.in. wiedzę o funkcjach obu półkul mózgowych (symultanicznych - prawej półkuli i sekwencyjnych - lewej półkuli). Wszystkie zadania opierające się na pracy półkuli prawej, czyli globalne rozpoznawanie samogłosek, wyrażeń dźwiękonaśladowczych, rzeczowników w mianowniku, mają na celu wzbudzanie motywacji dziecka do nauki czytania oraz przeprowadzane są w taki sposób, aby jak najszybciej przejść do czytania analityczno-sekwencyjnego, lewopółkulowego.

  • Sound Foundation for Babies - program edukacyjny dla dzieci z wadą słuchu;

„Sound Foundation for Babies” jest propozycją spójnego, ramowego programu edukacyjnego realizowanego
przez 40 tygodni krok po kroku z dzieckiem niesłyszącym (zaaparatowanym lub zaimplantowanym). Dzieci z wadą
słuchu potrzebują starannie zaplanowanych działań wychowawczych i edukacyjnych, ale nie zapominajmy,
że w ich naturze leżą także spontaniczne aktywności. Propozycje zabaw oraz różnych aktywności
w kolejnych tygodniach „Sound Foundation for Babies” są przeznaczone dla małych dzieci, które dopiero muszą
nauczyć się odkrywać świat i ludzi za pomocą języka.

Ważnym elementem jest współpraca z rodzicami i rodziną dziecka. Pomoc w stosunku do rodziców może dotyczyć:

  • wsparcia w procesie pełnej akceptacji niepełnosprawnego dziecka;
  • rozpoznawania zachowań dziecka i ich odpowiedniej interpretacji oraz prawidłowej reakcji;
  • instruktażu i poradnictwa w zakresie działań terapeutycznych;
  • informowania o potrzebie wyposażenia dziecka w niezbędny sprzęt, pomoce i zabawki.

Dokumenty niezbędne do przyjęcia dziecka na zajęcia Zespołu Wczesnego Wspomagania:

  1. opinia o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka wydana przez poradnię psychologiczno – pedagogiczną;
  2. wniosek rodzica/prawnego opiekuna skierowany do dyrektora Publicznego Przedszkola w Kobiernicach o objęcie dziecka zajęciami z zakresu wczesnego wspomagania;
  3. oświadczenie rodziców/prawnych opiekunów o tym, że dziecko nie korzysta z zajęć organizowanych w ramach wczesnego wspomagania rozwoju w innej placówce oświatowej.